Goede relaties beginnen met het eren van je eigen grenzen.


Zeggen wat er op je hart ligt is niet voor iedereen even gemakkelijk. Zeker niet als het om gevoelens gaat waar we last van hebben. Zo onderdrukken we liever een kleine irritatie, frustratie of kwetsuurtje dan dat we het risico lopen ‘gedoe’ te krijgen. Voor de lieve vrede wordt er dus redelijk wat ingeslikt, passen we ons aan waardoor we (passief) agressief worden.


Het is echter zo dat emoties en gevoelens ons informatie over onszelf geven. Ze laten ons weten wat onze behoeften, verborgen verlangens en grenzen zitten. In contact met anderen is het nodig deze van jezelf te kennen en te eren. Wanneer je in contact met de ander ergens in geraakt wordt en dit niet deelt, kom je ook niet bij die belangrijke informatie die je binnenwereld je wil laten zien. In plaats daarvan verzamel je in je binnenste een hoopje irritatie hier en een bergje frustratie daar tot de boel ontploft... recht in t gezicht van de ander.


Gek genoeg zijn we hier dus bang voor op t moment dat we bijv een kleine irritatie voelen die lang niet de kracht van die atoombom heeft die afgaat bij de zoveelste.

De reden dat we die kleine dingetjes binnenhouden is eigenlijk omdat we bang zijn de verbinding te verliezen. Pas als er genoeg boosheid opgebouwd is die verworden is tot een gerechtvaardigde woede, verliezen we die angst en maakt t niet meer uit of de ander weggaat of niet. Er worden lelijke of pijnlijke dingen gezegd die vaak niet in verhouding staan tot hetgeen er eigenlijk gebeurde oftewel de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Ook het uitdelen van onverwachtse flinke steken onder water horen hierbij.


Als je jezelf in dit gedragspatroon herkent is het allereerst belangrijk dat je beseft dat je niet alleen de ander, maar vooral jezelf tekort doet door delen van jezelf te verbergen. ‘Ja’ zeggen terwijl je ‘nee’ bedoelt is daar één van de grootste voorbeelden van. Ook het aanhoren van dingen waar je niet op zit te wachten is een goed voorbeeld.

Als je beseft dat dit is wat je doet is het een goed moment om echt stil te staan bij de vraag ‘waarom doe ik dit?’ Of maak de volgende zin af: “Als ik mijn grens aangeef dan...”

Toen ik zelf nog muurvast zat in dat patroon (kom t nog wel es tegen als recovering Pleaser/Avoider;) kwam ik een berg machteloosheid tegen bij het antwoorden van deze vraag. Ik zou de ander verliezen of me schuldig voelen doordat ik iemand teleurstelde.

Tot ik op een gegeven moment ging beseffen dat ik mezelf verloor en me daardoor onveilig voelde in mezelf. Als ík niet luister naar wat mijn lichaam en geest nodig hebben, wie dan? Bovendien leerde ik al snel dat échte vrienden het juist konden waarderen als ik eerlijk was over wat ik wel en niet wilde of kon geven.


Als je ‘ja’ niet echt een ‘ja’ is, maak je van de ander een ‘nemer’ in plaats van een ‘ontvanger’. Dit geeft scheve verhoudingen gebaseerd op vage grenzen en onuitgesproken verwachtingen... net zolang tot de bom barst.

Het besef dat je dus niemand dient door je ‘nee’ te onderdrukken is dus enorm belangrijk. Antwoord op de vraag waaróm je dit doet is wat je bij de kern van je eigen pijnlijke overtuiging brengt. Dit is een oude overtuiging die je aanzet tot dit achterhaalde beschermingspatroon.. Het voelen van de pijn die eronder zit, de rauwe pijn, maakt dat je compassie en mildheid naar jezelf kan voelen. Dat je ‘nee’ gewoon een ‘nee’ mag zijn, rustig en zonder alles verwoestende gerechtvaardigde ‘drama’.. gewoon ‘nee’. Je mag. En echte geliefden zullen het respecteren. Simpelweg omdat ze niks van je willen ‘nemen’, maar enkel willen ontvangen wat je oprecht te geven hebt.




Chantalle Kamycki

Wil je meer weten over mijn werk, mij of gewoon inspiratie en

tips krijgen? Via onderstaande social media connect ik graag met je.

Voor het maken van een afspraak of vrijblijvende info klik je hier.

  • Facebook
  • YouTube
  • Pinterest
  • Instagram