Depressie Anders Bekeken

Bijgewerkt: feb 14

“Alles is liefde”. Dat is zo’n term waar mijn maag meestal een 180 graden turn van maakte, zeker wanneer dat gebruikt werd nadat ik net m'n frustratie of irritatie eerlijk geuit had en iemand dit er lekker over heen sausde. (bèh)


Liefde en angst zijn twee tegengestelde krachten in dit universum, maar omdat angst ook weer een vorm van liefde is, is alles is dus echt liefde. Heel irritant soms.

Aangezien ik mezelf als nogal praktisch en pragmatisch beschouw, moet voor mij spiritualiteit of esoterische wijsheid praktisch toepasbaar zijn. Anders heb je een leuke filosofische babbel voor bij de wijn en/ of het kampvuur maar dat is het dan ook.

“Alles is liefde” heb ik dus aan grondig onderzoek onderworpen;)


Wanneer je, net als ik, veel last van depressies (gehad) hebt weet je als geen ander dat het gevoel of idee van ‘alles is liefde’ je soms verder naar beneden lijkt te drukken.

Depressie geeft al een grote beleving van afgescheiden te zijn van het geheel, maar door zo’n uitspraak of idee leek het vaak alsof ik gestraft werd… Het voelde alsof er liefde en plezier en verbinding voor iedereen behalve voor mij was. Niet zo fijn dus.

Ik wilde hoe dan ook alles doen om vooral niet ‘weer’ op die plek van diepe leegte, zwaarte en eenzaamheid uitkomen. Heb dan ook zowat alles wel gebruikt om die leegte in mezelf te vullen zodat ik niet in dat gat zou vallen.


Relaties, seks, werk, nastreven van succes, eten, niet-eten, 101 zelfhulp-cursus/ training/ workshop, medicijnplanten.. Echt.. als ik geloofde dat het hielp om te ‘bypassen’ dan was het op zijn minst de moeite waard om te proberen.

Hoewel ik aan alle ervaringen veel gehad heb en ook als mens en professional enorm gegroeid ben, besefte ik in de diepte dat het gat er nog altijd zat. De leegte.

Die leegte loerde en trok en ik kon er niet meer om heen. Ik besloot op een gegeven moment dat ik me erdoor zou laten opslokken. Ik kon ook niet anders want ik was het wegrennen van dit diepe eenzame gevoel in mezelf moe.


Niets vult namelijk. Echt. Helemaal niets. Hoe goed je ook ergens in bent, hoeveel succes je ook hebt, hoeveel mensen ook van je houden.. niets helpt, behalve voelen...

En dat deed ik... door mijn besluit me te laten ‘opslokken door de leegte’ werd t stil in mijn hoofd en werd ik me ineens heel bewust van mijn lichaam.. ik voelde waar spanning en zwaarte zat en ademde er als vanzelf naartoe. Het leek wel alsof het zwaarder werd en ik onder het gewicht zou bezwijken. Toen ik het niet meer kon houden welde er een schreeuw uit het binnenste van mijn ziel die 4 straten verder gehoord zou zijn als ik m niet met mijn kussen gesmoord had. Dat was t begin van het de verdoving van depressie komen en mijn levenslust weer te voelen.


Als je namelijk niet voelt, blokkeer je de stroom. Hoe meer levensenergie je blokkeert hoe zwaarder je je voelt.Depressie is overigens het tegenovergestelde van orgastisch zijn. Orgastisch zijn betekent dat je heel veel levensenergie in en door je lijf kan laten stromen.

Er is een grote ongehinderde stroom van zelfexpressie en creativiteit.. Een gevoel van verbinding met de Bron die alles voedt.

Depressie is dat overduidelijk niet. Dat is een gevoel van afgescheidenheid en verdoving.. een niet-laten stromen van levensenergie. Er bestaat een wijdverbreide misvatting over wat depressie eigenlijk is. Het wordt gezien als een disfunctioneren van ons lichaam, terwijl depressie eigenlijk een verdedigingsmechanisme tegen pijnlijke gevoelens is.


Wanneer je op jonge leeftijd vaker pijnlijke gevoelens in combinatie met machteloosheid gevoeld hebt, dan heeft je brein een alarmsysteem dat een seintje geeft dat er verdovende hormonen aangemaakt moeten worden zodat je deze heftige gevoelens kan hanteren. Gebeurde dit vaker of langdurig, dan heeft je emotioneel alarmsysteem deze ‘oplossing’ altijd paraat staan. Doordat dit emotionele alarmsysteem niet even nauwkeurig ‘meet’ (beter één keer teveel dan te laat alarm slaan), kan het dus zijn dat je door een kleine trigger je ineens ontzettend zwaarmoedig voelt. Als deze sneeuwbal dan eenmaal begint te rollen (als je in een ‘verhaal’ terecht komt) dan eindig je ‘weer’ in een depressie.


Het goede nieuws hieraan dat is dat alles dus echt liefde is. Wanneer je depressie/ neerslachtige of zwaarmoedige gevoelens gaat zien als een indicator van oude pijn dan kan er een verschuiving van perceptie in jezelf ontstaan.

Deze nieuwe perceptie is uiteindelijk datgene dat opening naar heling brengt. Wanneer je namelijk midden in een depressie zit en je liever gisteren dan morgen dood bent, is er alleen dat.zware.klotegevoel.

Je komt in een enorme mindfuck waarin je alleen nog maar het gitzwarte zien kunt en er dus alleen nog maar meer verdovende stofjes worden aangemaakt waardoor je nog liever dood wil. Er zijn leukere vicieuze cirkeltjes te bedenken.


Ik zelf had dan vooral de gevoelens/ gedachten van mislukt te zijn als mens. Heel pijnlijk, maar “Iedereen lijkt de kunst te verstaan om gelukkig te leven, maar waarom lukt het mij toch niet” was een mantra die me dan steeds weer kwelde.

Door te beseffen dat mijn brein gewoon haar werk doet en dat er 'slechts' oude pijn getriggerd is, komt er een lichte berusting in wat er gebeurd. Ik word hierdoor meer toeschouwer van alle gevoelens in mijn lichaam.


Blijkbaar heb ik als kleintje hele pijnlijke dingen ervaren heb die teveel voor me waren en waarin ik een onbewuste of bewuste trigger ervaar.

Voor mij was alleen zijn vaak zo’n trigger. Er bekroop me dan ineens een naar gevoel in mezelf alsof er een donkere wolk ontstond waartegen ik wilde vechten maar geen idee had hoe en voelde me dan lichtelijk overweldigd… . Ik wilde ervoor weg of dingen verzinnen die ik ertegen kon doen zodat ik het kon ‘bypassen’.



Licht aan het einde van de tunnel


Gelukkig is mijn perceptie verschoven en voel ik me ook niet meer ‘mislukt’. Ik leerde om dieper door te ademen en met mijn aandacht dáár te zijn waar het pijn doet. In dit geval precies daar waar de levensenergie geblokkeerd werd in een poging van mijn brein om me ‘te helpen’ om me te verdoven.

Door het doorademen en te bewegen kwam er weer energie stroming op gang en konden mijn emoties los komen. De ene keer was et een diepe schreeuw uit het hart van mijn ziel en de andere keer was het een kinderlijk snikken dat eindigt in een diepe ontladende zucht. Ik bleef bij mezelf en de pijn. Dit voelde ontzettend kwetsbaar maar ok. Steeds vaker en steeds meer. De depressieve aanvallen steeds minder :-)


Bypassen is dus geen optie meer. Niets kan dat pijnlijke gevoel van leegte vullen of verdoven.. de enige weg erdoor heen is voelen. Bewegen. Levensenergie laten stromen, ongeacht wat voor pijnlijke emoties er boven komen.

Als je dit leest en je herkent het.. weet dat er ontzettend veel mensen hiermee worstelen. Je ziet het niet aan de buitenkant omdat ze, waarschijnlijk net als jij, de ander niet willen ‘lastigvallen’ met de moeilijke zware gevoelens die je aan de binnenkant af en toe hebt. You are not alone in this. Uitreiken helpt dus. Ademen en bewegen ook.



Chantalle Kamycki (2016)


#depressieandersbekeken #levenisbewegen #allesisliefde

Wil je meer weten over mijn werk, mij of gewoon inspiratie en

tips krijgen? Via onderstaande social media connect ik graag met je.

Voor het maken van een afspraak of vrijblijvende info klik je hier.

  • Facebook
  • YouTube
  • Pinterest
  • Instagram