Verslaafd aan verlangen

Bijgewerkt: mei 10

Van alle verslavingen is de verslaving aan verlangen misschien wel de meest moeilijke om te herkennen. Bij andere verslavingen zoals aan drugs, alcohol, seks, tabak, suiker enz is het duidelijk welke substantie of ervaring een tijdelijke kick/verdoving van opleveren. Er is dan een verlangen naar een middel of ervaring. Dat is bij verslaving aan verlangen ook zo, alleen wanneer het verlangen vervuld wordt de onderliggende pijn pas weer voelbaar.

De oorzaak van verslaving is te vinden in gebrek of verlies van verbinding. De pijn van het lege gat dat daardoor ontstaan is probeert men te vullen door de tijdelijke kick/verdoving die bepaalde middelen kunnen geven.


Iemand die verslaafd is aan verlangen (In ‘Echte liefde aangaan’ ook wel de Hesitator genoemd) heeft ook wonden opgelopen in de verbinding. Vaak is er een diepe leegte en kan men moeilijk echt met en bij zichzelf zijn. De aandacht wordt daarom naar buiten gericht want ‘als iemand net zoveel van mij houdt als ik van die ander,... dan zal ik Gelukkig zijn’.


ONBEREIKBARE PARTNERS


Er is natuurlijk helemaal niks mis met de wens om een fijne partner te hebben. Het verschil met de verlangensverslaafde is echter dat deze bijna niet alleen kan zijn of zonder aandacht. Een ander kenmerk is ook dat deze vaak een rits aan relaties of affaires gehad heeft met partners die op de een of andere manier onbereikbaar bleken.

En dat is waar deze vorm van verslaving bijzonder wordt.. op het moment dat een partner echt de verbinding aan wil gaan, en dus ‘bereikbaar’ wordt, verliest de verlangensverslaafde zijn/haar kick. De eerst zó begeerde partner verliest de shine en het ‘liefdesvuur’ dooft in een mum van tijd. Het ging namelijk om de rush die de valse hoop gaf: ‘als jij evenveel van mij houdt, dán ben ik gelukkig’..

Zelf was ik me jarenlang onbewust van dit programma waardoor ik zelf onbereikbare man na onbereikbare man aantrok. Of hij nou fysiek onbereikbaar was doordat ie in t buitenland woonde, gay was of al een lief had of dat ie simpelweg emotioneel niet beschikbaar was.. ik heb alle vormen wel zo’n beetje aangetrokken.

In de tussentijd stelde ik mezelf steeds wanhopig de vraag waarom me nou toch niet ‘lukte’ om gewoon iemand aan te trekken die evenveel van mij hield als ik van hem.. Ik had destijds niet door dat ik overgenomen was door een oud overlevingsprogramma waarin ik dus verslaafd was aan de ‘jacht’. Hoe meer ik mijn best moest doen, hoe groter de beloning zou zijn, althans dat dacht ik.

Ik voelde nu vuur en passie en had iets om voor te gaan. Iemand kon ineens van mega aantrekkelijk naar afstotelijk veranderen als hij zich ineens beschikbaar opstelde. Binnen no time blies ik kleine imperfecties op tot onoverkomelijke hordes en was de ‘liefde’ voorbij.


THE WAY OUT IS IN


Toen ik dit patroon door begon te krijgen begreep ik dat ik steeds ‘naar de ander’ wilde omdat ik weg wilde van een diepe pijn in mezelf. Een angstaanjagende leegte die met de kick van de valse hoop leek te verdwijnen. Ik was immers volledig op de ander gefocust en het verlangen dat ik had. Ik nam genoegen met minder aandacht en liefde dan ik nodig had. De rush van de valse hoop dat ‘het’ op een dag wel zou ‘komen’ (hij net zoveel van mij zou houden als ik van hem) vervulde me immers! Hierdoor hoefde ik mijn pijn niet te voelen.

Op het moment dat hij mij ook wilde haalde de leegte waar ik zo hard voor weg liep, me in één klap in. De kick was uitgewerkt.

Er waren uiteraard genoeg keren dat de pijn van het verlangen ook voelbaar waren en die keren waren nodig om mijn gebrek destijds aan eigenliefde en eigenwaarde te beseffen. Net zo vaak tot er eindelijk een gevoel van ‘no more’ ontstond. Dit betekende dat ik mezelf zwoer dit patroon te doorbreken.


Voor mij persoonlijk betekende dit dat ik ervoor koos om bijna twee jaar celibatair te zijn. Ik had echt tijd met mezelf nodig en om datgene aan te kijken waar ik zo voor wegliep. Beter gezegd, ik had te voelen wat er in de diepte zo’n pijn deed. Het was de eerste stap op weg naar liefde voor mezelf. Er volgden nog veel meer.


De volgende stap was om mezelf ‘aan de mast te binden’ zoals Odysseus dit deed toen hij met zijn schip langs de sirenes voer wiens magnetische prachtige gezang ervoor zorgde dat vele schepen op de klippen liepen. In mijn geval zongen de sirenes altijd :’ nee, hij is t niet, kom maar hier, hij is t echt niet, als hij jou echt leuk vindt is er iets mis met hem’ .. Ik was erop voorbereid en besloot dus om te ‘blijven’. Het waren moeilijke tijden.

Een substantie verslaving is ook verschrikkelijk moeilijk om vanaf te komen, maar de opdracht is helder: niet meer die substantie gebruiken. Nooit meer. De oplossing voor de verlangens verslaafde ligt iets gecompliceerder omdat zowel de wond als de heling over verbinding gaan. Geheelonthouding is hierbij niet de oplossing.


Wat wel de oplossing bleek was het aanwezig te zijn bij mezelf in alle rauwheid. Ik wist bij god niet hoe intimiteit werkte en hoe ik grenzen en behoeften aan kon geven zonder te eisen of te verwijten. Gelukkig geeft het universum ons altijd de juiste mensen en situaties op ons pad om te oefenen dus ik die kreeg ik ook. Net zolang tot ik leerde om keuzes voor mezelf te maken die voedend voor mij waren. Ik leerde als een goede moeder voor mezelf zorgen.


Het leren voelen en ook aangeven van grenzen, maakte dat mijn innerlijke kind zich veilig voelde waardoor oude Heart Defender patronen steeds minder vaak opspeelde. Ik werd vrijer in mezelf om mezelf te zijn en kon steeds beter voelen wat ik wilde. Vragen om wat ik nodig had en het ontvangen daarvan werden steeds makkelijker.

Ben ik vrij van mijn verslaving aan verlangen? Denk t niet. Hoeft ook niet want verlangen is namelijk heerlijk als je niet vanuit een tekort-bewustzijn, maar vanuit een overvloed-bewustzijn doet. Ik vertrouw er tegenwoordig steeds meer op dat als ik een verlangen voel, het me ook toe zal komen en nog wel in een fijnere vorm dan dat ik me kan voorstellen. Dat geeft, in tegenstelling tot de ‘valse hoop-rush’ een warm gevoel in mijn hart dat ik koester terwijl ik geniet van mezelf en het leven zoals dat nu is.


Mocht je jezelf hierin herkennen, weet dan dat het meer dan de moeite waard is om de aandacht naar jezelf te brengen en de leegte aan te kijken. Die leegte heeft een bodem en daar zit t goud.. beloofd.



Chantalle Kamycki

#nextlevelbeing #traumahealing #brainspotting #heartdefenders

Photo taken by Alima Ruf Photography 🙏

Regelmatige tips, tools en inspiratie krijg je via mijn nieuwsbrief

Voor het maken van een afspraak of vrijblijvende info klik je hier.

  • Facebook
  • YouTube
  • Pinterest
  • Instagram