Verlatingsangst: wat mij uiteindelijk écht hielp

Als je angstig gehecht bent, draag je vaak diepe gevoelens van minderwaardigheid met je mee.

Zelf had ik veel last van zowel verlatingsangst als bindingsangst en ik weet uit mijn eigen ervaring, maar ook uit twintig jaar praktijkervaring met cliënten, hoe diep het gevoel van niet genoeg of juist te veel zijn in je ziel gekerfd kan staan.

Deze gevoelens gaan namelijk onderhuids je gedachten en gedrag aansturen, vaak in een poging om de pijn te verzachten van de conclusies die je als kind over jezelf hebt getrokken.

Je kan zijn gaan denken dat je de liefde niet waard bent en hard gaan werken om die liefde op de een of andere manier te verdienen.

Of dat je te veel bent en er vervolgens voor gaan zorgen dat je de ander niet lastigvalt met je eigen behoeften.

Of dat als iemand je echt leert kennen, diegene dan weggaat.

Zo zijn er veel overtuigingen die uit een angstige hechting kunnen ontstaan.

Wanneer heling een zoektocht wordt

Als je eenmaal de wereld van bewustwording en therapie ontdekt, kan het behoorlijk overdonderend zijn om de omvang van je hechtingswond te beseffen.

De fout die ik persoonlijk gemaakt heb en die me duizenden euro’s had kunnen besparen, is dat ik veel te lang bleef wroeten in mijn verleden én op zoek bleef naar DIE therapie die me zou verlossen van de pijn.

Ik deed zo’n beetje alles, van heftige ademsessies en familie-opstellingen tot psychedelica, maar het hield me allemaal in een hamsterwiel van oneindige bewustwording.

Ik was Holle Bolle Gijs en heling was de wortel die ik mezelf voorhield.

Pas toen ik ging leren hoe ik IN het moment dat ik geraakt was met mijn emotie kon omgaan, anders dan wat ik vanuit mijn angstige hechting geleerd had, begon er werkelijk iets te veranderen.

Ik hoefde niet meer iedere steen uit het verleden om te keren om te begrijpen waarom ik nu reageerde zoals ik reageerde. En ook was niet alle oude pijn ineens weg.

Ik ging de triggermomenten herkennen waarop mijn zenuwstelsel in overleving ging en leerde hoe ik daar weer uit kwam, zodat ik niet meer automatisch vanuit dezelfde patronen hoefde te reageren.

Ik kon iets nog steeds als afwijzing ervaren, zonder gelijk te hoeven vluchten, vechten, pleasen of bevriezen.

En doordat ik de lichamelijke sensaties van mijn emoties kon neutraliseren, lukte het me ook daadwerkelijk om steeds minder vaak ‘uit emotie’ te reageren. Hierdoor kon ik mijn gevoelens op een rustigere manier met de ander delen, zonder hem of haar direct of indirect van afwijzing te beschuldigen.

En misschien is dat wel de bemoediging die ik je vooral wil geven: je hoeft niet te wachten tot je hechtingswond volledig geheeld is voordat je anders kunt gaan reageren. In de meeste gevallen blijft de wond een litteken dat je leert meedragen.

Dat houdt in dat je nog steeds geraakt kunt worden door een onbeantwoord berichtje, afstand voelen bij iemand van wie je houdt of bang zijn dat je verlaten wordt. Het verschil is dat die angst niet meer automatisch hoeft te bepalen wat je daarna doet.

Je hoeft niet achter iemand aan te rennen om de verbinding te herstellen, jezelf kleiner te maken om maar niet te veel te zijn of bevestiging te zoeken om het nare gevoel zo snel mogelijk kwijt te raken.

Je kunt leren om eerst voor jezelf te zorgen op het moment dat die oude pijn geraakt wordt, zodat je daarna vanuit rust kunt bepalen wat er werkelijk aan de hand is en wat je nodig hebt.

Dat is voor mij uiteindelijk heling geworden.

Het is dus zeker niet dat ik nooit meer geraakt word, maar wel dat oude pijn niet meer automatisch de regie krijgt over wat ik vandaag doe.

Dus mocht het graven in je geschiedenis je soms te veel voelen, weet dan dat je volgende trigger een ‘cadeautje in zwart papier’ is. Niet omdat het fijn is om geraakt te worden, maar omdat juist op dat moment zichtbaar wordt wat er nog pijn doet én je de kans krijgt om er deze keer anders mee om te gaan.

Je hoeft daarvoor niet eerst je hele verleden te begrijpen, want vaak ligt de grootste kans op heling gewoon in wat er vandaag gebeurt.