Waarom je -ondanks alle therapie- toch blijft vastlopen

Als je mijn recente post hebt gelezen weet je dat ik €70.000 heb uitgegeven aan mijn eigen heling en tóch bleef vastlopen. Niet omdat de therapieën persé waardeloos waren, maar omdat ik iets fundamenteels miste.

In deze blogpost leg ik uit wat dat was. En waarom het misschien ook voor jou de ontbrekende schakel is.

Dit is iets wat weinig mensen je vertellen in de wereld van therapie en persoonlijke ontwikkeling: begrijpen waarom je zo bent, is niet hetzelfde als veranderen hoe je reageert.

Je kunt heel goed begrijpen waar een patroon vandaan komt. Je kunt de oorsprong traceren naar je kindertijd, je opvoeding, een specifieke ervaring. Je kunt er jarenlang over praten, erover schrijven, erover huilen.

En toch reageer je een week later weer precies hetzelfde op die oude trigger.

.

Niet omdat je het verkeerd doet en ook niet omdat de therapie zo slecht was, maar omdat je zenuwstelsel niet luistert naar wat je hoofd begrijpt.

Je zenuwstelsel reageert namelijk op patronen, op veiligheid, op herhaling. Het heeft geen analyse nodig. Het heeft bewijs nodig. Bewijs dat het hier en nu anders is dan toen.

Zolang je alleen maar blijft graven in het waarom, geef je je zenuwstelsel dat bewijs niet. Je blijft in je hoofd terwijl je lichaam wacht.

Wat je zenuwstelsel wel nodig heeft

Je zenuwstelsel heeft maar één vraag: is het hier veilig?

Als het antwoord ja is, ontspant het. Als het antwoord nee is of twijfelachtig, schakelt het over naar overleving. En dat kan er op drie manieren uitzien:

1. Hoog cortisol. Je staat chronisch aan. Je bent alert, gespannen, snel geïrriteerd. Je slaapt slecht, je gedachten racen, je lichaam produceert voortdurend stresshormonen ook als er objectief gezien niets aan de hand is.

2. Burn-out. Je tank is leeg. Je hebt zo lang in die overlevingsstand (met hoog cortisol) gestaan dat er niets meer over is. Rusten helpt niet omdat je zenuwstelsel niet weet hoe het moet ontspannen. Je wordt uitgerust wakker en bent toch moe.

3. Functionele freeze. Je zenuwstelsel heeft zichzelf op slot gezet als laatste bescherming. Je wil wel maar je lichaam weigert. Je bent er wel maar ook een beetje niet. Alsof je door glas naar je eigen leven kijkt.

Dit zijn drie verschillende uitingen, met allemaal hun eigen gedachten en gedragingen, maar met één onderliggend probleem: een zenuwstelsel dat niet meer weet hoe het veilig kan zijn.

En zolang je zenuwstelsel in standje 'overleven' staat, wordt helen erg lastig want daarvoor moet het in standje 'rust en regenereren' staan...

Wat dan wel werkt

Zoals gezegd: je zenuwstelsel herstel je niet slechts door iets te begrijpen. En.. misschien teleurstellend, maar er bestaan geen quick fixes die je zenuwstelsel herstellen.

Je herstelt het door het keer op keer te dat het in het hier en nu veilig is en dat het uit de verdedigingsstand mag.

Dat doe je niet met grote ingrepen maar met kleine, herhaalbare momenten.

Afhankelijk van de conditie van je zenuwstel kun je via je lichaam signaaltjes geven aan je brein dat je veilig bent. Op die manier kan je brein weer shiften naar rustige ratio en ontstaat er ruimte om op nieuwe en betere manieren te reageren dan vanuit (oude) emoties.

En hoe vaker je dat doet, hoe sneller je zenuwstelsel leert: er is een betere manier dan de oude. En langzaam, heel langzaam, verschuift de baseline.

Waar begin jij?

Iedereen heeft een andere ingang nodig. Een zenuwstelsel in freeze heeft een andere benadering nodig dan iemand met een burnout of met hoog cortisol. En omdat het soms lastig is om daarin het onderscheid te maken, hebben we twee testen ontwikkeld. De "Cortisol-test" en de "Burnout of freeze-test"

Dus als jij je vooral in het chronisch aanstaan, de gejaagdheid en de slechte slaap herkent, dan is de kans groot dat je cortisol uit balans is. [Doe de gratis cortisoltest hier]

Herken jij je meer in de leegte, het uitgeput zijn zonder dat rusten helpt? Dan wijst dat meer op burn-out. [Doe de gratis burn-out en freeze test hier]

Ik wens je veel zegen,

Chantalle Kamycki

Let op: de inhoud van deze blogpost is informatief van aard en geen vervanging voor professionele medische of psychologische hulp. Bij twijfel over je gezondheid, raadpleeg altijd een arts of therapeut.